Een vraag voor je:

Met welke gedachte stap jij elke dag de deur uit?

Stap je de deur uit met de gedachte dat je er een mooie dag van gaat maken?

Dat je er alles aan gaat doen om de dag nog leuker te maken dan gisteren?

Of dat je hoopt dat je weer net zo’n lekker rondje kan hardlopen als de vorige keer?

Of loop je elke dag de deur uit met de gedachte dat je elk moment zou kunnen worden overreden door een vrachtauto? Of dat je elk moment zou kunnen worden neergeschoten?

Ik weet dat ik doodga. Dat weet ik al jaren.

Waaraan ik doodga?

Geen idee.

Hoe lang heb ik nog heb?

Geen idee.

Ik heb geen idee wanneer mijn tijd komt, maar dat ie komt staat 100% vast. Zo is het leven en dat heb ik geaccepteerd.

Ben ik bang voor de dood? Nee hoor, dat heeft ook geen zin.

Mijn mening is dat angst hebben voor iets dat onvermijdelijk is, totaal zinloos is. Zonde van je tijd.

Dus ja, ik ga dood. Maar jij gaat ook dood. Ooit.

Het is niet leuk om te horen, maar wel een feit.

Angst

Ik weet dat het een vreemd onderwerp is voor deze website, maar de situatie vraagt er helaas om.

Het zal je vast niet ontgaan zijn dat we te maken hebben met een virus. Een virus wat ons leven in slechts een paar weken tijd compleet op z’n kop heeft gezet. Een virus dat angst met zich meebrengt.

Doodsangst.

Geen feesten meer, geen vrienden meer op bezoek, geen bezoekjes meer aan opa en oma, geen terrasje meer pakken, niet meer lekker uit eten gaan, niet meer naar de sportschool gaan, niet meer gezellig naar kroeg en wat dacht je van geen rijlessen meer.

Dit alles omdat we te maken hebben met een zeer dodelijk virus. Dit virus is zo dodelijk dat er op het moment van schrijven volgens het RIVM 4000 mensen zijn overleden, waarvan 99% één of meerdere ziekten onder de leden hadden en daarnaast ouder zijn dan 70 jaar. De andere 1% zijn uitzonderingen die helaas bij zoveel ziekten voorkomen. En dat op een bevolking van ruim 17 miljoen mensen.

Begrijp me niet verkeerd, want elke dode door dit virus is er één teveel. Ik lieg niet als ik zeg dat ik (bijna) iedereen het eeuwige leven gun. Dat meen ik uit de grond van m’n hart, maar helaas gaat dat niet gebeuren. Doodgaan hoort bij het leven, hoe moeilijk, pijnlijk en verdrietig dat ook is.

Maar nu zitten we thuis.

  • Horeca? Dicht
  • Sportcomplexen? Dicht
  • Kantoren? Dicht
  • Rijscholen? Dicht

Waarom is alles dicht? Omdat onze minister president Mark Rutte dat van ons wil. De man die al 10 jaar lang meer bij elkaar gelogen heeft dan alle 17 miljoen Nederlanders bij elkaar.

Hij wil dat we thuis blijven. Dat we stoppen met ons werk. Dat we stoppen met handen schudden. Dat we stoppen met elkaar een knuffel geven.

Dat doen we, omdat we niet ziek willen worden. We willen elkaar niet ziek maken. Jij en ik moeten maar aan het ‘nieuwe normaal’ gaan wennen die Rutte van jou en mij verlangen.

Nieuwe normaal

Ondertussen verliezen mensen hun baan. Ondernemers raken hun inkomsten kwijt, en starters zijn kansloos. Toekomstplannen kunnen de vuilnisbak in.

En dit is pas het begin.

Die tijdelijke overheidssteun is allemaal leuk en aardig, maar wat doen we daarna?

Een krant kopte het al afgelopen week, 70.000 bedrijven gaan het einde van het jaar niet halen. Minstens 70.000 gezinnen gaan diep in de shit komen. Wat voor gevolgen gaat dan hebben?

Geen zorgen, want binnenkort wordt alles weer normaal toch? Dan kun we gewoon weer aan het werk, gewoon weer naar de kroeg en (om nog een beetje bij het onderwerp van deze website te blijven) gewoon weer je rijlessen geven of, als je leerling bent, volgen.

Maar wie heeft gezegd dat dit binnenkort allemaal weer kan? Is er al een streefdatum afgegeven wanneer alles weer normaal is?

‘Ga maar wennen aan het nieuwe normaal’ zei Rutte. ‘Het wordt nooit meer zoals het was’ zei Rutte ook. Maar wat is dat nieuwe normaal dan? Altijd maar 1,5 meter afstand van elkaar houden? Ieder ander mens blijven behandelen alsof ze een gevaar vormen voor je leven? Elke dag bang zijn voor die ‘onzichtbare vijand’? Elke dag leven in angst en stress?

Schijnt trouwens echt supergoed voor je gezondheid te zijn, angst en stress.

Elke dag dat deze lockdown langer duurt, betekent voor een gigantisch aantal mensen en bedrijven een dag dichter bij een faillissement.

En dat allemaal door een virus dat volgens de officiële cijfers van het RIVM blijkbaar helemaal niet zo dodelijk is.

Het gevaarlijkste van dit virus is angst. Angst die er onder andere voor zorgt dat je bloedeigen ouders je niet meer een knuffel durven te geven, omdat ze bang zijn om ziek te worden of jou ziek te maken.

‘Oh je hebt last van een snotneus? Blijf maar 14 dagen thuis, want het zal wel corona zijn.’

‘Je hebt in je broek gescheten? Nou blijf maar 14 dagen thuis hoor, want ik heb gelezen dat corona ook in je stront kan zitten.’

Angst, stress en armoede. Het nieuwe normaal van Mark Rutte.

1,5 meter economie

Het blijft ook niet bij het nieuwe normaal, want we hebben ook nog de 1,5 meter economie. Je werk uitvoeren met de eis dat je 1,5 meter afstand houdt. En als klap op de vuurpijl mag je zelf even uitzoeken hoe je dat gaat aanpakken.

Hoe gaat die 1,5 meter economie er bijvoorbeeld uit zien in lesauto’s? Hoe kan ik als rijinstructeur nou in godsnaam 1,5 meter afstand houden van een leerling?

Een dik stuk plexiglas er tussen? Of misschien moet ik als een soort Darth Vader in een beschermend pak gaan zitten? En dan na elke rit de auto compleet ontsmetten, omdat jij met je virushanden overal hebt aangezeten. Ja, want ook JIJ bent een gevaar voor mij.

Als jij een goed idee hebt mag je het zeggen, maar ik zie echt (nog) geen oplossing.

Maar dat is allemaal bijzaak, want jij en ik moeten gered worden van dit dodelijke virus. Dat hierdoor bedrijven, gezinnen en families totaal naar de klote gaan? Ach…niet zo zeiken joh, je wilt toch niet dood?

En hé, als Rutte dit van ons vraagt dan doen we dat. Want Rutte is een held, een waar staatsman die echt het allerbeste met ons voor heeft.

‘Wat doet ie het goed hè? Hoorde je die zucht van hem tijdens z’n verhaal? Respect hoor, wat heeft die man het toch zwaar.’

Serieus?

Ik pak even een hele grote teil om in over te geven. En geen zorgen hoor, het is geen corona.

Diezelfde held en staatsman heeft het gore lef om de mensen in de zorg helden te noemen, maar de afgelopen 10 jaar niets anders heeft gedaan dan het werk voor deze helden moeilijker en moeilijker te maken. En maar blijven bezuinigen.

Te weinig IC-bedden?

Te weinig zorgpersoneel?

Schiet mij maar lek.

Deze helden staan voor een hongerloon dagelijks levens te redden en de kont af te vegen van mensen die dat zelf niet kunnen. En dat soms 60 uur per week.

Waarom?

Omdat ze dat willen. Dat is hun lust en hun leven, net zoals rijles geven dat voor mij is. En dat zijn inderdaad HELDEN. Maar alleen jij en ik hebben het recht om deze mensen helden te noemen.

En niet de geweldige staatsman die ons vertelt om vol te blijven houden. Nou bedankt hoor grote leider, we houden vol en blijven lekker thuis. We horen het wel als we weer naar buiten mogen.

Of wat dacht je van de ouderen? Nog nooit heeft Rutte ene fuck gegeven om de ouderen in de samenleving en nu moeten we opeens goed op ze letten en vooral niet ziek maken?

Natuurlijk letten we op de ouderen! Dat doen we graag en met liefde. Dat doen we, omdat we van ze houden en omdat we ze willen helpen. Niet omdat Rutte dat wil.

En dit is maar een klein topje van de ijsberg.

Ondertussen denk ik al te weten wat het meest voorkomende symptoom is van dit virus:

Vergeetachtigheid.

Toekomst

Nogmaals elke dode door dit virus is triest. Maar is dit het allemaal waard? Zijn (pak hem beet) 6000 doden het waard om honderdduizenden of miljoenen mensen financieel de nek om te draaien met alle gevolgen van dien? Denk aan depressies, huiselijk geweld, scheidingen en (zelf)moorden.

Kijken hoeveel doden dat gaat opleveren.

Oké maar wacht even, als we geen lockdown zouden hebben dan zouden er veel meer doden zijn gevallen. Als we niet 1,5 meter afstand van elkaar zouden houden dan zouden er veel meer doden zijn gevallen.

Echt waar? Ik heb werkelijk geen idee, maar wie de feiten heeft liggen mag me er keihard mee om m’n oren slaan. Grafiekjes van experts met wat er mogelijk allemaal zou kunnen gebeuren tellen niet, dat zijn geen feiten.

Wat inmiddels wel een feit is, is dat de economische gevolgen verschrikkelijk zijn. Daar is geen expert voor nodig.

Je zou toch verdomme een horecazaak hebben in deze tijd. Elke dag dicht zijn en dan ook nog dit prachtige weer. Een overvol terras gegarandeerd en nu troosteloos opgestapeld in de hoek.

Dat moet voelen als een marteling, een strop om je nek. En elke dag wordt de strop weer een stukje aangetrokken. Hoe lang nog voordat die strop fataal wordt?

Is dit het nou allemaal waard? En hoe lang ga jij dit allemaal volhouden? Een week, een maand, een jaar? Klinkt misschien overdreven, maar maak niet de fout om Rutte met z’n overheid te onderschatten.

Ik kijk inmiddels wel met grote angst naar de toekomst. Dat komt niet door dat virus, maar wel dankzij de maatregelen die zijn genomen vanwege dat virus. Mijn toekomst is even niet meer; over zoveel jaar wil ik daar of daar zijn met m’n rijschool.

Nee, mijn toekomst is of ik de komende maanden nog wel te vreten in m’n koelkast heb liggen. En ik weet dat ik niet de enige ben.

Hopen dat m’n moeder nog ooit over haar angst heen komt wat dit virus bij haar heeft gecreëerd.

Hopen dat m’n oma van 91, die in een verzorgingshuis zit, de kracht vindt om ooit nog haar (klein)kinderen te zien en niet ten onder gaat aan eenzaamheid.

Of je het met me eens bent of niet, het maakt niet uit. Voor beide meningen heb ik respect. Het schijnt dat we nog steeds vrijheid van meningsuiting hebben. Die hoef je gelukkig (nog) niet in lockdown te zetten. Ik dwing je tot niets, omdat dat normaal is.

Ondertussen blijf ik netjes m’n afstand van je houden. Ik houd afstand van iedereen als het moet, geen probleem. Niet voor mezelf, maar wel voor jou. Omdat jij je daar veiliger en prettiger bij voelt. En dat respecteer ik, omdat het jouw keuze is.

En als jij die keuze gebruikt en vraagt om mijn hand te schudden, een high five te geven of van mijn part een knuffel te geven, dan doe ik daar zonder twijfel aan mee. Want ook ik heb die keuze.

Zoals het hoort.

Dat is normaal.

Sluit ik af met deze vraag voor je:

In wat voor wereld wil ik leven?

Ik heb m’n keuze al gemaakt.

Groeten,

Sander